maandag 31 januari 2011

Voorlezen maakt van kleintjes grote lezers












Van 19 tot en met 29 januari waren de Nationale Voorleesdagen, bedoeld om het voorlezen aan kinderen te bevorderen. Wethouder Jan Nieuwenburg, fractiegenoot Moussa Aynan, andere collega's uit de commissie samenleving en ook ikzelf lazen voor op een peuterspeelzaal. In ons verkiezingsprogramma "Samen maken we Haarlem"staat het volgende te lezen:

"Sommige kinderen hebben echter al een achterstand voordat ze aan school beginnen. Daarom zijn voorschoolse activiteiten om taal en sociale vaardigheden te stimuleren”

Voorlezen aan kinderen is belangrijk. Het prikkelt de fantasie, ontwikkelt het taalgevoel en bezorgt hun veel plezier. Speciaal voor baby’s, peuters en kleuters zijn er De Nationale Voorleesdagen. Deze dagen hebben als doel het voorlezen aan kinderen die zelf nog niet kunnen lezen, te bevorderen. Zo worden kleintjes grote lezers.
De peuterspeelzalen van de SKOS/Stichting Spaarne Peuters en Haarlem Effect deden enthousiast aan de Nationale Voorleesdagen mee. Zij beheren meer dan 30 peuterspeelzalen in Haarlem. Op hun uitnodiging ging ik dan ook enthousiast naar Peuterspeelzaal Beertje Bas in het Rozenprieel om groep P.S.2 van juf Annemiek en juf Ladan voor te lezen. Bij binnenkomst was juf Annemiek bezig met een spelletje om goed te luisteren. Uiterst geconcentreerd waren de kinderen dus toen ik voorlas uit Max en de Maximonsters. Een spannend verhaal met prachtige tekeningen. Uit de boekenkast van mijn dochter had ik het boek "Prinsessen" meegenomen, waar op iedere pagina een knopje zit, waar je op kan drukken en dan komen er mooie geluiden te voorschijn. Zelf het meest verlegen jongetje uit de groep wilde natuurlijk op een knopje drukken en begon spontaan mee te babbelen. Het boek staat nu in de boekenkast bij Beertje Bas...

Na het voorlezen gingen alle kinderen wat voor zichzelf doen: verkleden, puzzelen en tekenen Ik geloof dat ik wel 10 vissen heb getekend... Na afloop ontving ik een prachtig kunstwerk van de kinderen en een mooie bos bloemen. Ik kan niet wachten tot volgend jaar en ondertussen oefen ik flink op het voorlezen, tot groot plezier van mijn dochter!



donderdag 27 januari 2011

Geen Bossche Bol maar Bossche Baan


In de “week van” meldde ik al dat we in deze tijd van recessie en een rechts kabinet gedwongen worden om keuzes te maken en soms ook hele moeilijke en pijnlijke. Het afbouwen van de ID-regeling is daar één van. Als PvdA-fractie hebben we ons altijd verzet tegen het opheffen van de ID-regeling. Waarom wij daar nu wel over moeten nadenken heeft te maken met het sterk teruglopende budget voor re-integratie. Allereerst maar even de feiten.

De feiten:
Het Rijk voert een enorme korting door op de gelden voor re-integratie: Voor Haarlem betekent dat een teruggang van 20 miljoen, naar 11 miljoen in 2011 en waarschijnlijk daarna terug naar 6 miljoen euro. Haarlem heeft momenteel 127 ID-ers(In- en Doorstroombaan) en 9 WIW-ers(Wet Inschakeling Werkzoekenden). De kosten die hiermee gemoeid zijn: 2,7 miljoen euro vanuit de re-integratiegelden. Haarlem heeft rond de 2700 mensen die onder de WWB (wet werk en bijstand) en de WIJ (Wet Investeren in Jongeren) vallen en die zo veel mogelijk aan een baan moeten worden geholpen en vanuit datzelfde re-integratie budget zo goed mogelijk naar dat werk moeten worden begeleid.

Een fatsoenlijke samenleving ontstaat waar vrijheid, solidariteit en verantwoordelijkheid elkaar de hand reiken, voor een sociaal democraat een beginsel van waaruit je opereert.
De ID- en WIW regeling betreft juist een zeer kwetsbare groep op de arbeidsmarkt, dat maakt het des te pijnlijker om onder dwang van Rijkskortingen te moeten constateren dat het niet meer houdbaar is om 40% van het budget voor re-integratie specifiek te reserveren voor deze groep. Dit betekent echter niet dat we mensen zomaar aan de kant zetten en met een bijstand uitkering achter de geraniums. We hebben de wethouder duidelijke opdrachten meegegeven om met maatwerk aan de slag te gaan.

Voor de groep mensen in deze regelingen, die voor 1 juli 1949 geboren zijn, bestaat een garantieregeling tot aan hun pensioen. Op ons verzoek maakt de wethouder inzichtelijk hoe de leeftijdsopbouw van de groep in deze regelingen is en te berekenen wat het kostenplaatje is voor de leeftijdscohort net boven deze groep. Deze groep zal ook grote moeite hebben om regulier werk te vinden en hebben daarnaast nog recht op WW. Een heldere kosten-baten analyse kan bijdragen aan een heldere afweging.

Daarnaast vragen we de wethouder om met creativiteit te kijken naar andere mogelijkheden en de verbinding te leggen tussen beleidsvelden als WMO, WWB en WSW, zowel beleidsmatig als financieel. Participatiebanen zijn nu niet direct een oplossing voor deze groep mensen. Er zijn in andere gemeenten ook voorbeelden te vinden, waar we naar kunnen kijken. Zo heeft Den Haag een Bonus regeling ingesteld en 200 reguliere banen gecreëerd, werkt men in Leeuwarden met leerwerkbanen en vrijwilligerswerk met behoud van een uitkering + een bonus, maar wat zeker interessant is, zijn de Bossche banen begeleid werken in (de naam zegt het al) Den Bosch. Deze laatste variant zullen we als PvdA-fractie zeker verder onderzoeken.

Bij een aantal sectoren, zoals het onderwijs, waar de ID banen veelal bestaan uit conciërge- werk, zijn mensen al jarenlang aan deze organisaties verbonden, leveren goed werk en hebben mensen recht op een vaste aanstelling. Bovendien ontvangen bijvoorbeeld scholen een lumpsum bekostiging en zijn dus prima in staat om regulier werk ook regulier te betalen.Daarnaast moeten we in deze regio (volgens de laatste arbeidsmonitor) rekening houden met een tekort aan arbeidskrachten in bepaalde sectoren op niet al te lange termijn en hebben we mensen dus hard nodig. Bij de begeleiding naar het vinden van regulier werk moet hier zeker rekening mee gehouden worden.
Er zijn ook organisaties in de stad die een voor Haarlem een belangrijk maatschappelijk doel dienen en specifiek zijn opgericht om mensen die vanuit een verslaving, psychische, medische of een andere achterstandssituatie komen weer te begeleiden naar een regulier bestaan en te helpen aan een zinvolle dagbesteding en te wennen aan een natuurlijk dagritme. We hebben de wethouder gevraagd ook hier zorgvuldig naar te kijken.

Werken heeft niet alleen te maken met het genereren van een inkomen, maar ook te maken met deelnemen in de maatschappij, trots vinden in wat je doet, jezelf ontwikkelen, sociale contacten op je werk vinden en actief bezig zijn. Dit kwartaal zullen we uitgebreid verder spreken over de uitgangspunten van het huidige re-integratie beleid en de bezuinigingen en de ontwikkelingen op de arbeidsmarkt. Het onderwerp ID-banen zal daar zeker in terug komen.

zondag 23 januari 2011

Spaarnezicht


Soms heb je het gevoel dat je zo’n ouderwetse langspeelplaat bent die maar in dezelfde groef blijft hangen: vast terugkerende vraag in de commissie samenleving is de situatie rond zwerfjongeren opvang Spaarnezicht. Nadat duidelijk werd dat ook deze week geen spijkers met koppen zouden worden geslagen stelde de PvdA-fractie in de raad de volgende vragen:

Voorzitter,
In december 2009 stelde ik samen met mijn voormalige collega raadslid Marijke Lodeweegs een aantal vragen naar aanleiding van de “ Zorgbrief” van Spaarnezicht. Strekking van die vragen was om snel uitsluitsel te krijgen over het beleid rond zwerfjongeren en daarmee samenhangend de financiering van Spaarnezicht. Vanaf 29 april 2010 hebben we een nieuw college, dat in haar werkprogramma aangeeft vanuit het speerpunt Duurzaamheid, duurzaam de samenleving te besturen, duidelijk en consequent en zó dat burgers en partners duidelijk is wat ze van de overheid mogen verwachten en haar bestuursstijl als volgt typeert: Van het zoeken naar consensus naar het tonen van leiderschap en daadkracht. Het afgelopen half jaar heeft niet alleen de PvdA-fractie maar ook vele andere collega’s uit de raad bij herhaling gevraagd om daadkracht en helderheid rond zwerfjongeren en de positie van Spaarnezicht in het bijzonder. Ik stel de volgende vragen dus namens meerdere fracties uit deze raad.


1/In november van het afgelopen jaar heeft de commissie Samenleving een stand van zaken ontvangen waarin werd aangegeven dat het onderzoek was afgerond en conclusies en aanbevelingen zijn gedaan. Vandaag, 20 januari 2011 heeft de raad nog steeds geen zicht op de toekomst die Spaarnezicht wordt geboden steeds en met name de financiering. Voor een kleine stichting met een kleine reserve komt de noodzaak tot het beëindigen van de activiteiten dan snel in zicht. Bent u het met ons eens dat deze opvang voor zwerfjongeren met vaak complexe problematiek een onmisbare voorziening in de regio is en dat deze jongeren niet weer op straat terecht moeten komen maar recht hebben op opvang en begeleiding naar een betere toekomst?

2/ In het coaliteprogramma wordt gesproken over "een betrouwbare overheid". Van partijen in de stad verwachten wij tijdige aanlevering van documenten en heldere communicatie. Waarom was het niet mogelijk om in november al, vooruitlopend op een definitieve beschikking,schriftelijk een tussenstand te communiceren met Spaarnezicht?

Kunt u garanderen dat er nu binnen twee weken heldere afspraken liggen en er duidelijkheid is over de financiering voor Spaarnezicht en dat de commissie Samenleving in haar eerstvolgende vergadering inhoudelijk kan spreken over de korte en lange termijnvisie voor Spaarnezicht en wij als raadsleden nu eindelijk kunnen praten over het beleid rond zwerfjongeren (de nog altijd lege paragraaf in het regionaal kompas)?

3/ Stichting Spaarnezicht heeft een regionale functie en heeft te maken met verschillende overheden en financieringsstromen. In de memo van de provincie van begin januari staat daarnaast nog dat " De inzet van Spaarnezicht op de begeleiding – in casu (integrale) bemoei- en nazorgtrajecten – van 18 plussers in opdracht te laten verlenen en dat de kosten dan bij de opdrachtgever (gemeenten buiten Zuid-Kennemerland en/of het Vangnet Jeugd) in rekening worden gebracht. Kunt u gezien het feit dat Spaarnezicht een kleine organisatie is met een zeer beperkte capaciteit op management toezeggen dat de gemeente Haarlem hierbij de regierol op zich neemt en vanuit een breed accounthouderschap financiering en verantwoording voor Spaarnezicht zal coördineren, zodat Spaarnezicht zich vooral kan richten op de jongeren en niet verzandt in een enorme papierwinkel?

In staccato de beantwoording van wethouder van der Hoek:
- Er is informeel we contact geweest met Spaarnezicht
- Door “ intern gesteggel” duurt het allemaal zo lang
- Deze week komt er een brief met de plannen voor de toekomst
- Deze nota komt dinsdag in het college en het besluit is woensdag beschikbaar
- 3 februari kan de inhoud besproken worden in de commissie samenleving
- Om geen precent te scheppen is de gemeente niet van plan de regierol op zich te nemen of kosten te verrekenen met anderen. Wel zal het systeem eenvoudiger worden doordat er voortaan gewoon rekeningen ingediend kunnen worden, waarbij alle kosten voor de gemeenten binnen de
Veiligheidsregio Kennemerland bij de afdeling sociale zaken en werkgelegenheid van de gemeente Haarlem kunnen worden ingediend.
Op 3 februari spreekt de commissie dus over de inhoud van de plannen voor Spaarnezicht.

woensdag 5 januari 2011

Keuzes maken of schone handen houden


A happy New Year! Grant that I
May bring no tear to any eye
When this New Year in time shall end
Let it be said I've played the friend,
Have lived and loved and labored here,
And made of it a happy year.
~Edgar Guest

Een nieuw jaar, een nieuw decennium. Wat staat ons allemaal te wachten? Voor mij persoonlijk per 1 februari een nieuwe baan in Den Haag en politiek nogal wat grote discussies. Naast de verdere uitwerking van de enorme bezuinigingsopgave voor de gemeente Haarlem en de verdere ellende die we kunnen verwachten als gevolg van het huidige rechtse kabinet zullen er dit jaar ook een aantal stevige discussies plaatsvinden over onderwerpen die grote gevolgen gaan hebben voor mensen in kwetsbare situaties. Door gebrek aan middelen worden we gedwongen keuzes te maken waar we wel en niet meer in investeren. Politiek bedrijven in tijden van welvaart is één ding, maar in tijden van recessie komt de essentie van politiek sterker naar voren, namelijk afwegingen maken en duidelijke keuzes. In een coalitie met zowel linkse als rechtse partijen zullen daar uiteindelijk stevige compromissen moeten worden gesloten. Waar zullen we onder andere de komende maanden ons "hoofd over moeten breken"? De inzet van het sterk teruglopende budget voor re-integratie (waaronder ook ID-banen), nieuwe invulling van WMO en Welzijn, mogelijk wegvallen van budgetten voor sociale veiligheid. Allemaal zaken die mensen in hun directe omgeving treffen. Er zijn partijen die zich buiten deze discussies plaatsen, die liever hun ogen sluiten voor de werkelijkheid. Het zogeheten schone handen principe. Dat is natuurlijk wel erg makkelijk en daarmee voldoe je in mijn ogen niet aan waar je als politicus voor gekozen bent. Mensen die hun vertrouwen in je schenken hebben recht op gemeenteraadsleden die verantwoordelijkheid durven te nemen, die alle argumenten wegen en dan een afgewogen standpunt innemen maar ook kijken naar wat haalbaar is. Daarbij horen soms ook pijnlijke beslissingen die je moet kunnen uitleggen. De vorig jaar overleden wethouder Chris van Velzen riep in maart nog richting de nieuwe gemeenteraad: "u bent raadslid voor alle Haarlemmers", het belang van de gehele stad neem je dus mee in al je afwegingen. Een zware opgave dus en zoals de belastingdienst al een aantal jaren roept: "leuker kunnen we het niet maken", maar las Partij van de Arbeid blijven we ook hierbij altijd op zoek naar de menselijke maat, ook betekent het dat je soms vuile handen moet maken.