zaterdag 10 december 2011

Keek op de Week


Eind jaren ’80 en begin jaren 90 was het op zondagavond altijd vaste prik: nee niet Studio Sport, maar “Keek op de Week”. Kees van Kooten en Wim de Bie die op ongeëvenaarde wijze, vaak met behulp van sketches en typetjes, de actualiteiten van de afgelopen week bespraken. Na het voorjaar van 1993 stopten ze met dit succesvolle programma, maar nog steeds brengen zwerver Dirk (“pilsje van Kooten? “), Oud Oost-Europa deskundige dr. Clavan, prof. dr. ir. P. Akkermans (“Men heeft mij gevraagd”) Diana Charité (“Weet je wel, weet je niet”), en Koos Koets (“Mozeskriebel”) mooie herinneringen boven. Zo nu en dan denk ik terugkijkend op een afgelopen week dat het toch bijzonder jammer is dat Keek op de Week niet meer gemaakt wordt. Ook deze week kwamen een aantal zaken in de actualiteit, waarbij je stiekem je toch even afvraagt wat het illustere duo hier mee had gedaan en welke van de door de heren gecreëerde typetjes daar een rol in zouden krijgen. Zo zou ik graag willen horen, na het nieuws dat de FNV een nieuwe vakbeweging gaat oprichten zonder Agnes Jongerius en Henk van der Kolk wat de reactie van Aad van der Naad hier op zou zijn. Hoe zou nieuwslezer Louc Hobbema verslag doen van de verhoren van commissie de Wit, waar deze week onder andere Nout Wellink, Wouter Bos, André Rouvoet, Neelie Kroes en Jan Peter Balkenende aan de tand werden gevoeld. En in plaats van bijvoorbeeld een Ferry Mingelen of Frits Wester zou je toch liever de politieke beschouwing over het debat met de minister-president over het SCP-rapport ‘De Sociale Staat van Nederland” en koopkrachtverlies door bezuinigingen uit de mond van Karel Timofeeff horen.
Nu zou u het bovenstaande kunnen opvatten alsof ik e.e.a. niet serieus zou nemen. Niets is minder waar. Afgelopen donderdag werd in een presentatie aan de commissie samenleving uiteengezet wat de aanpassing van de Wet Werk en Bijstand (per 1 januari 2012) inhoudt, maar waarover de Eerste Kamer op 20 december nog moet stemmen. Daarbij werden zeer duidelijke voorbeelden getoond over wat dat kan betekenen voor huishoudens. Afhankelijk van de gezinssituatie kunnen huishoudens er komend jaar honderden euro’s op achter uit gaan, terwijl daar bovenop ook nog eens de kosten zoals voor de ziektekostenverzekering, kinderopvang en huur flink oplopen.
Alsof Nederland in een hele slechte satire is terechtgekomen….

woensdag 16 november 2011

Kent de zorg a happy end?


Iedereen kent vast het sprookje van Hans en Grietje nog wel. De beide kinderen, achtergelaten in het bos, komen bij een huisje – gemaakt van brood, met een dak van koek en ramen van witte suiker – en stillen hun honger door van het huisje te eten. Aan dit sprookje moest ik denken toen ik onlangs in de Volkskrant een interview met SCP-directeur Paul Schnabel las. Schnabel suggereerde dat mensen met een eigen huis de waarde daarvan te gelde kunnen maken om hun zorg te betalen. Anders gezegd, zij kunnen hun eigen huis opeten.
Ook oud-minister van Financiën en tegenwoordig zorgexpert voor accountantskantoor KPMG, Wouter Bos, kwam met een aantal suggesties om iets te doen aan de alsmaar stijgende zorgkosten. Volgens Bos kunnen we de kosten delen door meer ruimte te maken voor particuliere investeerders, alhoewel dat meteen vragen oproept over de toegankelijkheid van de zorg voor iedereen.
In opdracht van de Raad voor de Volksgezondheid en Zorg deed KPMG een achtergrondstudie bij het advies ‘Medisch-specialistische zorg in 20/20’. Titel van de achtergrondstudie: ‘Ziekenhuislandschap 20/20. Niemandsland of droomland’. Of we echt een land worden ‘waar geen leed kan bestaan’ is maar de vraag. Ook oud-minister van Volksgezondheid Welzijn en Sport (VWS) Ab Klink gaat zich hier (wederom) over buigen. Bij het internationale strategische adviesbureau Booz & Company zal hij zijn sectorkennis en inzichten inzetten voor de strategische advisering over urgente vraagstukken in de zorgsector.
Afgelopen week vond in de Tweede Kamer de behandeling van de begroting van VWS plaats. Volgens de twee bewindsvrouwen op deze portefeuille moet de zorg anders en slimmer. Anders: eerst kijken wat je zelf kunt doen. Slimmer: ziekenhuisbehandelingen concentreren en meer buurtzorg. Op deze wijze hopen ze te voorkomen dat de zorg straks onbetaalbaar is. Ondertussen laten zij steeds meer marktwerking in de zorg toe, vanuit het adagium dat financiële prikkels tot betere zorg zullen leiden. Maar gaat dit daadwerkelijk betere kwaliteit in de zorg voor de patiënt opleveren?
De Organisatie voor Europese Samenwerking en Ontwikkeling (OECD) concludeerde in 2010 dat landen met marktwerking in de zorg even goed presteren als landen met overheidssturing. 14 van 29 OECD-landen kennen vooral marktwerking en 15 vooral overheidssturing. De beste 4 presterende landen binnen de OECD zijn Australië, Japan, Korea en Zwitserland. DE OECD heeft uitgerekend dat als alle OECD-landen net zo goed presteren als deze 4, de gemiddelde levensverwachting zal toenemen met 2 jaar, zonder dat de zorgkosten stijgen!
Nog even doorstuderen op het effect van marktwerking voor kwaliteit zorg
Voor de meeste OECD-landen geldt dat zij centrale overheidssturing combineren met marktwerking. De beleidsinstrumenten die zij inzetten komen vaak voort uit fiscale, dan wel politieke afwegingen en niet perse vanuit de optiek van betere kwaliteit in de gezondheidszorg. Landen met vergelijkbare stelsels blijken vaak heel verschillend te presteren. Laten de oud-ministers dus nog maar even doorstuderen op dit thema, dan leven wij straks allemaal lang en gelukkig...

Bron:
OECD (2010) ‘Health Care Systems. Efficiency and Policy Settings’

zaterdag 5 november 2011

Gluren bij de buren





Vorig weekend heb ik met mijn partner een bezoekje gebracht aan onze zuiderburen, om precies te zijn aan Antwerpen en Gent. Antwerpen bezochten wij regelmatig voordat wij druk en verantwoordelijk werden en ook aan Gent kleven mooie herinneringen. Naast de toerist uithangen heb ik als raadslid de onbedwingbare gewoonte om te vergelijken met onze eigen mooie stad, vaak vanuit een politiek-bestuurlijke bril. Zo was het eerste waar ik me geconfronteerd werd in de Antwerpse binnenstad de enorme verkeerschaos, waarbij ik opeens weer heel gelukkig was met een aantal eenrichtingswegen in het centrum van Haarlem.
Over de mooie toeristische attracties in beide steden kunt u volop lezen in allerlei reisgidsen, maar wat ik toch wel even wil noemen is het Museum aan de Stroom (MAS), dat in een indrukwekkend gebouw midden in het havengebied een vernieuwend verhaal vertelt over Antwerpen in de wereld en over de wereld in de Antwerpen (zie www.mas.be) en het STAM, het nieuwe museum dat het verhaal van Gent verteld (zie www.stamgent.be ), beiden op een zeer originele manier gebruik makend van nieuwe technieken. Een mooie wens voor de toekomst, als het tij weer wat mee gaat zitten, om Haarlem ook zo in beeld te brengen.
In het gebied tussen de Singel en de Schelde in Antwerpen kun je gebruik maken van het openbaar vervoermiddel 'de Velo'. Er staan 1000 van deze stadsfietsen ter beschikking, verspreid over ruim 80 Velo-stations, waar volop gebruik van wordt gemaakt. Het Antwerpse Mobiliteitsplan is een mooi voorbeeld hoe fietsers in de stad een extra duwtje in de rug krijgen, nu moet men alleen nog even het eenrichtingsverkeer rond het centrum doorvoeren.
Terwijl het CDA congres op zoek was naar haar barmhartige rol rond Mauro, zat ik op een muurtje in Antwerpen in de zon, waar tegenover mij het pand was van “VZW de Bond van Kroostrijke Gezinnen”, gelegen midden in een multiculturele wijk bij het station.
Ook in Gent kom je opvallende teksten en bordjes tegen. Zo vind je op de trottoirs afbeeldingen van een hond me een verse bolus, waar de damp van afkomt met de tekst ”BOETE minimum 60 €” , maar de mooiste vind ik toch wel het bord dat bij een invalidenparkeerplaats staat: “Neem je mijn PARKEERPLAATS, neem dan ook mijn HANDICAP!”.
Het lijkt mij prachtig om ooit eens een aantal weken door Vlaanderen te zwerven en een fotocollectie aan te leggen van dit soort bijzondere borden. Al eerder hebben wij goede initiatieven uit Gent in Haarlem geïntroduceerd (zie bv het initiatief jongerentoerisme), maar wellicht kunnen we als Haarlem ook wat leren van de creatieve manier om mensen aan te spreken op fatsoenlijk gedrag.

vrijdag 14 oktober 2011

FUN in de bestuurlijke spaghetti


Om het aantal bestuurslagen en het aantal bestuurders terug te dringen zet het kabinet in op het afschaffen van deelgemeenten en stadsdelen. Daarnaast zet het kabinet in op een eventuele fusie in de Randstad, het liefst tussen Flevoland, Utrecht en Noord-Holland (door sommigen al betiteld als de ‘FUN-provincie’), zo hebben we kunnen lezen in de Rijksbegroting. Ondanks veel kritiek vanuit de betrokken provincies zelf en vanuit diverse fracties in de Tweede Kamer, waaronder gedoogpartner PVV, heeft verantwoordelijk minister Donner na de ministerraad aangegeven dat het kabinet de plannen voor een Randstadprovincie doorzet.

Vanwege de verregaande samenwerking tussen Den Haag en Rotterdam kan Zuid-Holland volgens Donner buiten de fusie blijven, maar de steden in de noordelijke Randstad (Almere, Utrecht en Amsterdam) hebben nog wel wat slagkracht nodig, aldus Donner.

Vrijwel iedere kabinetsperiode komt het onderwerp ‘bestuurlijke drukte’, door oud-wethouder van Amsterdam Mark van der Horst ooit omschreven als de bestuurlijke spaghetti, wel aan de orde. Verschillende pogingen om iets te doen aan de Wgr-plus hebben tot nu toe geen resultaten op geleverd. Het lijkt er op of het afschaffen van de Wgr-plus dit kabinet menens is. Het huidige kabinet heeft echter nog geen beleid ontwikkeld over gemeentelijke herindeling. In het regeerakkoord staat alleen opgenomen dat gemeentelijke herindeling alleen van onderaf tot stand komt. Voor de vorming van een Randstadprovincie gelden blijkbaar andere overwegingen. Zonder draagvlak van onderop blijkt het lastig om veranderingen in de bestuurlijke vormgeving van Nederland tot stand te brengen. Er zijn echter ook altijd geluiden dat zonder doorzettingsmacht van een hogere bestuurslaag herindelingen of herinrichtingen niet van de grond komen.

Commissaris van de Koningin van Noord-Holland Johan Remkes was ooit als minister van Binnenlandse Zaken opdrachtgever aan de Commissie Versterking Randstad onder leiding van oud-premier Kok. Conclusie van deze commissie in 2007 was dat er één Randstadbestuur zou moeten komen in plaats van 4 provincies en de grootstedelijke regio’s. Nu als CdK van Noord-Holland en nieuwe voorzitter van het Interprovinciaal Overleg (IPO) wil hij constructief meedenken en meewerken aan samenwerking tussen de 3 provincies. Vanuit de 3 provincies zelf (door de CdK’s) is al snel het initiatief genomen richting minister Donner om te kijken naar samenwerkingsvormen, waaronder ook fusie. Enig verzoek was commitment van de minister.
De reactie van de minister was dat als de provincies willen, ze het zelf maar moeten doen.
Dat motiveert natuurlijk niet echt.

Tijdens het Niciscongres Metropool, burger en buurt op 18 mei 2011, refereerde Jozias van Aartsen, burgemeester van Den Haag aan een studie van het CPB, waarin de onderzoekers zich de vraag stelden waar in 2040 het geld wordt verdiend: “De boodschap is glashelder: welk scenario er ook zal komen, de economische motor zal zich in de steden bevinden. Een van bovenaf opgelegde structuur zoals een Randstadprovincie of een Randstedelijke Infrastructuurautoriteit zal alleen maar averechtse gevolgen hebben.” Van Aartsen gaf daarbij aan dat men in de Zuidvleugel voor een praktische aanpak heeft gekozen. In plaats van wéér een nieuwe bestuurslaag te creëren, hebben de stadsregio’s Rotterdam en Den Haag besloten om juist van onderaf te opereren. Door gezamenlijk de slagkracht te vergroten, in te zetten op het op gang helpen van de economische motor van Nederland en de Metropoolregio tot een slagvaardige netwerkorganisatie uit te bouwen wordt de economische concurrentiepositie van de Zuidvleugel en dus de Randstad versterkt, aldus Van Aartsen.

De vraag is of de Noordvleugel in staat is om op even voortvarende wijze als de Zuidvleugel aan de slag te gaan met het versterken van de netwerkorganisatie en binnen korte tijd meer slagkracht te krijgen. Zal minister Donner daarbij zijn plannen voor een Randstadprovincie laten varen of gaat hij de strijd in de Tweede Kamer hierover aan? De tijd zal het leren, maar is de tijd er wel om in bestuurlijke structuurdiscussies te blijven hangen? Om de crisis het hoofd te bieden en de economische motor van Nederland weer goed te laten draaien, perspectief te bieden voor de huidige en aankomende generaties in de steden is het tijd voor stevige kost in plaats van spaghetti.

dinsdag 27 september 2011

absurde bureaucratie van de gezondheidszorg


Soms lees je in de krant van die berichtjes, waarvan je haren even omhoog gaan staan. Zo ook deze morgen in de rubiek op=op van de Volkskrant. Het artikeltje gaat over een man die al dertig jaar zo goed als blind is door een zeldzame erfelijke aandoening Lebers Opticusastrofie (LOA). Hij heeft zijn zorgverzekering bij Delta Lloyd, waarover hij zeer tevreden is, maar gaat fors tekeer over de bureaucratische absurditeiten in de Nederlandse Gezondheidszorg. Wat is namelijk het geval: deze man is een zeer actief wandelaar en doet dit uiteraard met behulp van een rood-witte blindenstok. Omdat hij zo actief is slijt de stok flink waardoor hij jaarlijks een nieuwe stok nodig heeft. Toen hij onlangs een nieuwe nodig had wees de verzekeraar hem er op dat deze glasfiber stok onder de verzekering valt (45 tot 50 euro). Bij de speciaalzaak die een contract heeft met zijn verzekeraar is hij nieuw, dus wordt er om een medische verklaring gevraagd. De man komt met een verklaring, die drie jaar geleden is afgegeven door de bekendste LOA-deskundige. De leverancier geeft aan dat de verklaring, ondanks het feit dat de blindheid ongeneeslijk is, niet meer dan 6 maanden oud mag zijn. De verzekeraar vindt het geen probleem, maar de leverancier blijft hameren op het feit dat de verzekeraar dit eist en is waarschijnlijk bang zijn geld niet te krijgen. De man gaat naar de huisarts voor een verklaring, maar die verwijst hem door naar de keuringsarts, omdat hij geen "waardeoordeel" mag geven... Kosten inmiddels rond de 400 euro, geen wonder dat de zorgkosten stijgen. Dit is slechts één voorbeeld, mensen die ervaring hebben met het pgb en tussen indicatiebureau's en zorgkantoren in komen te zitten, weten ook hoe de bureaucratie tussen de twee voor enorme kostenstijgingen zorgen die niet in de zorg voor mensen wordt gestopt. In de rijksbegroting is al aangegeven dat het pgb enorm beperkt wordt (en mensen dus eerder in instellingen terecht zullen komen, so much voor "eigen kracht") en zullen de zorgkantoren worden opgeheven en gaat per 1 januari 2013 "de uitvoering van de AWBZ naar de zorgverzekeraars waardoor er meer keuzevrijheid en sturingsmogelijkheden voor de cliënt ontstaat". Het kabinet kiest voor vereenvoudiging indicatiestelling en minder regels. Als dan vervolgens alles in de Weberiaanse bureaucratie blijft hangen, zoals in het bovenstaande voorbeeld wordt geïllustreerd, zijn het de zorgbehoevende cliënten die wederom de dupe zullen worden. Laat het kabinet eerst daar maar eens flink wat aan doen.

woensdag 31 augustus 2011

Welzijnswerk niet in de uitverkoop


Voor het themabericht 'welzijn en integratie' word ik als programmaleider van Nicis geacht een column te schrijven (die natuurlijk niet politiek mag zijn). Hierbij de eerste...

Overheid en politiek kunnen net zo trendgevoelig zijn als de mode. Om maatschappelijke problemen het hoofd te bieden, zoeken politici naar oplossingen en termen die een brede lading moeten dekken en ook nog eens lekker in de mond liggen. Daar is op zich niets mis mee, maar je moet wel beducht zijn voor het risico dat dit soort termen niet een mantra op zich worden. Blijf nadenken over het wie-wat-waar-hoe en waarom.

Een paar illustraties van het “mantra-denken” uit het verleden : In Den Haag werd geconstateerd dat de aanpak van jeugdbeleid sterk gehinderd werd door de verkokering tussen de departementen. Onder de noemer “Operatie Jong” werd in 2004 een samenwerkingsverband in het leven geroepen tussen de ministeries van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, van Justitie, van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Hier werd een projectbureau aan gekoppeld onder de bezielende leiding van Steven van Eijk als commissaris jeugd- en jongerenbeleid. Doelstellingen van de operatie waren:
- verbeteringen tot stand te brengen in de ontwikkelingsketen voor de jeugd door uitvoering te geven aan de jeugdagenda;
- meer samenhang in het jeugdbeleid te brengen binnen het samenwerkingsverband en de instellingen in het veld van het jeugdbeleid;
- voorstellen te doen aan het kabinet tot vereenvoudiging en verbetering van de aansturing van het jeugdbeleid.

Hoewel Steven van Eijk en zijn mensen goed werk hebben gedaan en Operatie Jong heeft bijgedragen aan onder andere het tot stand komen van een programmaminister “Jeugd en Gezin” (die inmiddels weer verdwenen is), bestond nog wel eens de neiging om bij maatschappelijk kwesties rond jeugd maar heel hard “Operatie Jong” te noemen en dan zou de kwestie vanzelf wel verdwijnen.
Uit de koker van de eerder genoemde programmaminister “Jeugd en Gezin” kwamen de Centra voor Jeugd en Gezin,
herkenbare inlooppunten in de buurt, waar ouders en jongeren terecht kunnen met hun vragen over opvoeden en opgroeien. Deze centra zullen ongetwijfeld een grote rol gaan spelen bij de aankomende decentralisatie van de jeugdzorg naar gemeenten. Er zijn gemeenten die het CJG Plus hebben geïntroduceerd. Het CJG Plus is de back office, waar professionals uit jeugd- en volwassenenzorg, onderwijs en welzijn intensief samenwerken. Het koppelen van jeugd en volwassenzorg is een prima gedachte, maar ook hier ligt een risico van onvoldoende management van verwachtingen.

Een veel gebruikte term van dit moment komt uit het RMO-onderzoeksessay “Burgerkracht”. Daarin geven Nico de Boer en Jos van der Lans, in een tijd van bezuinigen, decentralisering en discussies over draagvlak en legitimiteit, gemeenten handreikingen om tot een vernieuwend en toekomstbestendig welzijnswerk te komen. Burgerkracht staat daarbij centraal: burgers zijn zelf verantwoordelijk voor de kwaliteit van hun sociale bestaan. Terecht stellen zij in het essay dat de belangrijkste taak van de lokale overheid niet het co-financieren van burgerinitiatieven, maar de sluitende aanpak voor echt kwetsbare burgers is (naast het regelen van de toegang tot voorzieningen). Het goed aansturen, regie voeren, meetbare prestaties afspreken met partijen, heldere verantwoordelijkheden dus “wie-wat-waar-hoe en waarom” zijn daarbij van essentieel belang om te zorgen dat deze nieuwe aanpak van welzijnswerk echt toekomstbestendig wordt en niet net als de najaarscollectie bij modehuis X straks de uitverkoop in gaat.



vrijdag 19 augustus 2011

Ik neem van vakantie mee…






In tegenstelling tot mijn vorige blog, waar ik memoreerde aan een

boek dat ik mee zou nemen op vakantie wil ik dit keer stilstaan bij een aantal zaken die mij zijn opgevallen in Italië (Emilia Romagna) en die ik zo mee zou willen nemen naar Nederland. Al eerder heb ik in een blog mijn verbazing geuit over de spaghetti (klaver) bladen als oplossing voor verkeersknooppunten en de volledig aangepaste maar totaal ontoegankelijke invalidentoiletten in cafés en restaurants (zie blog 'Tempo al tempo van augustus vorig jaar).

Behalve het lekkere eten, het mooie weer en de macho Italiaanse mannen vielen mij twee zaken op die zeker niet zouden misstaan in de Haarlemse openbare ruimte. In het centrum van Cesena (waar overigens nog steeds een hoofdkantoor van de communistische partij van Italië is gevestigd) zijn auto’s niet toegestaan, maar rijden enkel elektrische kleine busjes (of soms op gas), die je overal brengen. Hetzelfde vind je in Bologna en ik kan niet anders zeggen dan dat dit de gezelligheid van beide steden enorm ten goede komt. Voor invaliden is overigens volop ruimte om te parkeren in het centrum.

Het tweede fenomeen dat ik meteen in zou willen voeren in Haarlem, ontvouwde zich toen wij neer waren gestreken op het terras van Pizzeria Il Melograno in Forlimpopoli, waar je een pizza Grande met insalata mista besteld en vervolgens de hele tafel bedekt ligt met een enorme pizza met salade in het midden. Op donderdag is er namelijk markt in Forlimpopoli. Tot 13:00 uur staan in het centrum wagens met kleding, fruit, groente en andere artikelen. Geen losse kramen, zoals wij die van J.B. Pel en zonen kennen, maar wagens, die op kunstzinnige wijze uit elkaar vouwen met een afdak en die op dezelfde wijze om 13 uur weer in elkaar vouwen en daarna wegrijden. Vervolgens veegt de Italiaanse variant van Spaarnelanden de pleinen schoon, waar overigens opmerkelijk weinig vuil wordt achtergelaten en rijdt er een grote broer achter aan om nog wat vuilniszakken in te laden en om 13:45 uur is het leeg en schoon, alsof er niets heeft plaatsgevonden.
Hoewel ik me besef dat er op deze manier weinig handel voor de familie Pel over blijft , is het een nette en efficiënte en moderne manier van marktverkoop en geen gezeur met parkeren bij of achter de kraam.

Als afsluiting nog een opmerkelijke: vechten wij als partijen tijdens verkiezingstijd om een goede plek op de vrije plakplaatsen en wordt de strijd buiten verkiezingstijd om deze gewilde ruimte voornamelijk gevoerd door festivals en evenementen, in Emilia Romagna zijn deze prominente plekken gevuld met overlijdensaankondigingen inclusief foto. Ik denk niet dat we deze gewoonte hier over zouden moeten nemen…

zondag 17 juli 2011

Ik ga met vakantie en neem mee…


Met nog een drukke week voor de boeg met een stapel op het bureau op mijn werk die nog voor eind van komende week moet verdwijnen en een volle raadsvergadering met nog een aantal flinke onderwerpen, waaronder het initiatiefvoorstel “Haarlemse Banen Begeleid Werken”, probeer ik tussen de bedrijven door te bedenken wat er allemaal op de stapel moet om mee te nemen ter lering en vermaak tijdens de vakantie. Mijn partner heeft het digitale licht gezien en heeft allerlei e-books gedownload op de laptop, maar als oud-boekverkoper kan ik toch niet echt loskomen van de geur en het gewicht van een mooie roman of een interessant non-fictie boek. Hoewel ik mij heb voorgenomen om vooral te ontspannen de komende weken, stuitte ik op een recensie van “The Spirit Level; Why Equality is Better for Everyone” van Richard Wilkinson en Kate Pickett, beiden epidemiologen, verbonden aan de universiteit van York. In dit boek beschrijven zij de relatie tussen inkomensongelijkheid en verschillende sociale problemen. Aan de hand van zeer veel cijfermateriaal laten ze zien dat verschillende sociale problemen in rijke landen samenhangen met inkomensongelijkheid. Ze beschrijven ook de gevolgen die grote sociaal-economische ongelijkheid kan hebben op het psychisch en sociaal functioneren van mensen.

Het kabinet Den Uyl (1973-1977) was het laatste kabinet dat vermindering van sociale ongelijkheid (en met name inkomensongelijkheid) als een van de doelstellingen van sociaal-economische politiek had. Hoewel niet zo sterk als in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië, is sinds de jaren ’80 de ongelijkheid in ons land toegenomen (Nederland zit in de middenmoot van de 20 westerse landen die zijn onderzocht), Marcel van Dam toonde dat al eerder aan in zijn boek ‘Niemandsland’ aan de hand van cijfers van het CBS. De onderzoekers doen al jaren onderzoek naar de maatschappelijke gevolgen van inkomensongelijkheid en welke druk de toename hiervan op de samenleving legt. Status is daarbij het sleutelwoord. Inkomensongelijkheid heeft negatieve gevolgen op de volksgezondheid, onderwijsprestaties en criminaliteit. De oorzaak zou vooral liggen in de angst, stress en minderwaardigheidsgevoelens die een grote inkomenskloof met zich meebrengt. Dit geldt niet alleen voor de achterblijvers, maar ook voor de middengroepen.

Zoals te doen gebruikelijk in de wetenschap, zijn andere wetenschappers al druk bezig om deze theorie (die overigens door de Yorkse wetenschappers voorzichtig is gebracht, ze gaan uit van een verband, maar niet van onomstootbaar bewijs) te falsificeren. Zo concluderen twee Amerikaanse wetenschappers juist het omgekeerde: “Meer geld betekent meer geluk”. Op de site www.equalitytrust.org.uk gaat de auteurs van het boek in discussie over de kritieken. Hoewel ik me nog verder in deze materie en het boek ga verdiepen tijdens de vakantie, is het een gegeven dat we in Nederland opschuiven naar een meer ongelijke samenleving en zou vermindering van sociale ongelijkheid wat mij betreft weer een belangrijk doel van overheidsbeleid moeten worden. Tijdens de Kadernota hebben we als PvdA-fractie een motie Schalkwijk( zie http://www.haarlem.pvda.nl/nieuwsbericht/1153) ingediend, die op een meerderheid kon rekenen. U begrijpt nu waarom… Fijne vakantie!

zaterdag 21 mei 2011

Onze man in Osnabrück


Vorige week maandag was het Europa-dag. Een dag om even stil te staan bij wat Europa ons in het verleden heeft geboden, wat de meerwaarde van Europa is in deze tijd. Europa is niet het meest sexy onderwerp binnen de politiek, zeker niet in het lokale. Nadat op 29 april in Haarlem het jubileum 50 jaar stedenband met Osnabrück werd gevierd ( zie introductiefilmpje kort en lange versie: http://www.youtube.com/watch?v=ToyfGAdbchghttp://www.youtube.com/watch?v=gKjckoRNNDA), was ik afgelopen weekend met een delegatie uit de gemeenteraad in de Duitse stad.

Eind vorige periode heb ik namens de PvdA-fractie een initiatiefvoorstel ingediend om de jumelage met Osnabrück en Angers (sinds 1964 een stedenband met Haarlem) te versterken en te vernieuwen, waarbij thema’s als jeugd, onderwijs, cultuur, duurzaamheid en de mogelijkheden tot binnenhalen van subsidies aan de orde komen. Op een ander moment ga ik daar graag verder op in en wat de meerwaarde van Europese contacten voor Haarlem is.

Hieronder vind je laatste blog van onze ambassadeur in Osnabrück, Bart Balm, die in onderstaande blog schrijft over de Maiwoche. Bart houdt regelmatig een blog bij, die te vinden is op http://onzemaninosnabruck.blogspot.com

Tien dagen lang tien podia en 600.000 bezoekers, dat is de Maiwoche. Een jaarlijks terugkerend Stadtfest dat dit op dit moment alweer voor de 39e keer Osnabrück op haar kop zet.

Als stadsambassadeur is de Maiwoche wat anders. Begrijp me niet verkeerd, ook als ambassadeur heb je genoeg mogelijkheden om Maibock of Maibowle te drinken en de vele bands te checken, maar het is ook de drukste periode van het jaar wat werk betreft. Dit heeft twee redenen.

Gemeente Osnabrück nodigt namelijk voor de opening van de Maiwoche op vrijdag (13 mei jl.) delegaties (raadsleden en mensen uit bepaalde vakgebieden) uit haar zustersteden uit en bouwt daar een vier dagen durend programma omheen. Zo’n programma behandelt over het algemeen een bepaald onderwerp en zorgt ervoor dat de delegaties uit de verschillende landen te weten komen hoe Osnabrück daarmee omgaat en geeft de delegaties de kans om toe te lichten hoe het er in hun steden aan toe gaat. Los daar van wordt er ook goed voor de gasten gezorgd wat betreft eten en drinken. Dit jaar was het onderwerp ‘jeugd’ en dan in het bijzonder hoe je de jeugd kunt helpen bij de overstap van opleiding naar werk. Dit betekent dat je per dag een uur of 18 aan het werk bent, omdat je van ’s ochtends tot ’s avonds het programma mee draait en de verantwoording over jouw delegatie hebt. Dit heb ik net achter de rug en het was geweldig. Natuurlijk ligt dit ook aan de mensen die als delegatieleden uit de steden mee komen, maar meer nog ligt het aan het zeer strak (Duits) georganiseerde en afwisselende programma en het begeleiden van de avondploeg van jouw delegatie.

De tweede reden dat je het druk hebt als ambassadeur is het tweede en tevens laatste weekend van de Maiwoche. Dan vinden namelijk de Partnerschaftstagen plaats. Vijf van Osnabrücks zustersteden hebben dan om beurten op het podium in het Europadorf hun eigen programma. Deze dag kun je als stadsambassadeur geheel zelf invullen en de voorbereidingen beginnen al in januari. Zaterdag 21 mei aanstaande is het eindelijk zo weit: Haarlemtag! Op de Haarlemtag is er vanaf 11:00 uur ’s ochtends Jopen Bier te verkrijgen, treden van 13:00 tot 17:00 uur de Schuimkragen en de Musical Schoolafwisselend op, dan komen om 14:00 uur de Haarlemse Bloemenmeisjes het publiek versieren en als afsluiter komt WeCookWithFire de Bühne uit elkaar trekken. Mocht je aanstaand weekend nog geen plannen hebben dan weet je nu waar je heen moet!

zondag 20 maart 2011

Balans


Balans

Sinds 1 februari heb ik een andere baan, een leuke, interessante, maar ook veeleisende baan. Daarnaast zijn we in de gemeenteraad bezig met een aantal grote discussies die veel tijd en voorbereiding vergen en spelen er een aantal lastige dossiers (zoals u wel uit de krant heeft vernomen) die alertheid en veel overleg vereisen. Naast dit alles is natuurlijk nog het meest belangrijkst mijn gezin en een dierbare vriendenkring. Dit wordt geen klaagverhaal over dat het allemaal zo druk is, want zoals één van die dierbare vrienden mij altijd voorhoudt:”daar heb je zelf voor gekozen”, maar gaat over het zoeken naar een juiste balans en focussen op de dingen die er toe doen. Van volksvertegenwoordigers mag je verwachten dat ze tot in de haarvaten van de samenleving zitten, maar ook voldoende dossierkennis hebben om hun kaderstellende en controlerende taak te verrichten, daar zijn ze immers voor gekozen. In de afgelopen jaren heb ik veel (oud) collega’s zien worstelen met die verschillende verantwoordelijkheden en sommige hebben daarvoor moeilijke keuzes moeten maken, want natuurlijk willen we alles perfect doen.

Het vinden van die balans is een lastige klus, ook voor mij persoonlijk. Een andere dierbare vriend gaf me het advies om toch vooral te investeren in zaken waar je zelf energie en inspiratie van (terug) krijgt. Hoewel niet altijd mogelijk, wel een wijze les.

Als ik terugkijk op mijn afgelopen week, zitten daar gelukkig heel veel van die inspirerende momenten in, want naast fractie-, commissie en ledenvergaderingen en voorzichtig positieve berichten over de controle op de Veiligheidsregio Kennemerland, staken we als fractie afgelopen zaterdag de handen uit de mouwen ter gelegenheid van de grootste vrijwilligersactie in Nederland NL DOET (van het Oranje Fonds).

Bij stichting De Baan, waar vrijetijdsbesteding wordt verzorgd voor mensen met een verstandelijke beperking hielpen we mee met het schoonmaken van de tuinmeubelen en de borders, het planten van struiken, kruiden en plantjes en allerlei andere tuinklussen. Tijdens de lunch met de deelnemers en het team werd duidelijk wat de gevolgen van de IQ –maatregel binnen de AWBZ van dit kabinet voor gevolgen zal hebben voor de deelnemers en het risico dat een deel van hen tussen wal en schip zal vallen. Ook de aanbesteding van het vervoer heeft soms ingrijpende gevolgen voor deze mensen met een (licht) verstandelijke beperking.

De spetterende afsluiting van de week was een groot Turks huwelijksfeest waar we het geluk van een dierbare vriend vierden. De perfecte balans!

zondag 27 februari 2011

rock paper scissors


Vorige week vrijdag bracht een delegatie van de PvdA een bedrijfsbezoek aan Papierfabriek Crown van Gelder en Tata Steel in Velsen Noord. Samen met europarlementariër Judith Merkies, Eerste Kamer lijsttrekker Marleen Barth, Gedeputeerden Sascha Baggerman en Rob Meerhof, kandidaat-statenlid Xander den Uyl, wethouder Ronald Vennik dompelde ik me een dag onder in de papier- en staalindustrie in Velsen. Kamerlid Ahmed Marcouch, die zelf vroeger bij een papierfabriek heeft gewerkt, moest door griep helaas afzeggen.

Marco Mensink, oud bestuurslid van de PvdA Haarlem en nu woonachtig in Brussel had een bijzonder programma georganiseerd, mede dankzij zijn professionele contacten met papierindustrie.Aanleiding voor het bezoek was het rapport over het EU Innovatiebeleid (The Innovation Union) dat PvdA Europarlementarier Judith Merkies op dit moment in Brussel vormgeeft. De Europese Unie is bezig met het hervormen van het innovatiebeleid, om de huidige gefragmenteerde aanpak van de EU te stroomlijnen. Een eerste voorstel is eind vorig jaar door de Europese Commissie uitgebracht. Uiteraard werd er ook stilgestaan bij de aankomende Provinciale Verkiezingen. Versterken van de economie en werkgelegenheid in de hele provincie is één van de speerpunten van de PvdA Noord-Holland.

De directie van Crown van Gelder, de directie van TataSteel en de Nederlandse en Europese branchedirecteuren van de papierindustrie gaven in korte presentaties uitleg over hoe de bedrijven en de branche bezig zijn met innovatie en duurzaamheid. Er werd gediscussieerd over het Nederlandse innovatiebeleid, de aansluiting met het Brusselse innovatiebeleid, werkgelegenheid, de aansluiting van het onderwijs op de arbeidsmarkt, de rol van bedrijfsscholen en rol van de industrie in de IJmond.Speciale aandacht werd besteed aan hoe om te gaan met Wajongers in de bedrijven, Crown van Gelder heeft een aantal Wajongers in het bedrijf rond lopen.

De Heemsteedse Europarlementariër Judith Merkies is rapporteur voor de “Innovation Union”, een van de belangrijkste rapporten in het industrie comité van het Europese Parlement. Haar visiegaat uit van drie grote maatschappelijke uitdagingen:

- de demografische ontwikkelingen

- intelligent gebruik van hulpbronnen

- rechtvaardige en stabiele economie

Met de hervorming van het Europese innovatiebeleid liggen er grote kansen voor Nederland en de Nederlandse industrie om steun te krijgen bij de omvorming naar een CO2 efficiënte industrie die intelligent met grondstoffen omgaat. Uit de levendige discussie kwam duidelijk naar voren dat men door de in Nederland ingezette hervormingen en de keuzes van het kabinet onder leiding van Minister Verhagen niet alleen de boot mist en slechts kiest voor bestaande belangen, maar ook de mogelijkheden in Brussel ombenut laat. De industrievertegenwoordigers deden tot slot een oproep aan de PvdA delegatie om een PvdA industriegroep op te richten en een duidelijke visie als partij te formuleren op de arbeider in de industrie.

Hierna was het jassen aan, helmen en veiligheidsbrillen op en oordoppen in om een kijkje te nemen in de beide fabrieken. Bij Crown van Gelder nam Judith Merkies een nieuwe machine officieel in gebruik. Deze overwikkel bobineuse kan grote rollen papier versnijden tot rollen op een door klanten gewenst formaat. Daarna de spannende tocht langs de productielijn van Tata Steel, waarbij vloeibaar staal wordt uitgegoten tot strengen en daarna wordt ge(giet)walst. Jaren geleden heeft mijn broer als vakantiebaantje op de Cokesovens gestaan bij de Hoogovens (later Corus en nu dus Tata Steel). Als klein meisje wandelde ik regelmatig op zondag met mijn ouders over het strand van Zandvoort naar IJmuiden, waar een stukje vis werd gegeten. De rokende schoorstenen van de Hoogovens waren dan het baken. Het was een bijzonder bezoek.

zaterdag 12 februari 2011

De man van twee ton

In februari 2009 zwengelde oud-collega Annemiek Kropman de discussie al aan, waarbij zij ervoor pleitte om bij de aanbesteding van huishoudelijke hulp in het programma van eisen op te nemen dat bestuurders van zorginstellingen die thuiszorg leveren in Haarlem niet meer moeten verdienen dan de Balkenendenorm.( zie http://haarlem.pvda.nl/nieuwsbericht/770). Burgemeester Bernt Schneiders opperde in zijn nieuwjaarsspeech in dat jaar al om uit te gaan van de Schneidersnorm. Deze voorstellen vonden toen onvoldoende steun.
Ronduit stuitend was het om een aantal weken geleden, tijdens de inspraak van diverse thuiszorgmedewerkers van de Viva zorggroep (die op hun toch al niet te riante loon verzocht werden om 20% in te leveren) te horen dat de bestuurder van deze zorginstelling 2 ton verdiende en het pijnlijk stil werd toen collega Moussa Aynan deze bestuurder vroeg wat hij aan salaris inleverde om de in financiële problemen verkerende organisatie te helpen.

Haarlem moet de komende jaren forse bezuinigingen doorvoeren, met grote gevolgen voor de Haarlemmers. Veel maatschappelijke organisaties zullen getroffen worden door vermindering van hun subsidies. Het kan dan niet zo zijn dat gesubsidieerde instellingen betalingen (salaris, pensioen en gouden handdrukken)verstrekken aan personen die voor hen werken die hoger zijn dan de Balkenendenorm. Samen met de Actiepartij, GroenLinks, SP, en de Ouderenpartij Haarlem hebben we daarom een motie ingediend die besluit dat instellingen die zulke betalingen wel verstrekkenzo snel mogelijk worden uitgesloten van subsidie. De motie werd unaniem aangenomen door de gemeenteraad.

In de motie spreekt de gemeenteraad zich uit over de maatschappelijke wenselijkheid en noodzakelijkheid om paal en perk te stellen aan topsalarissen bij bedrijven en instellingen, waarmee de overheid een relatie heeft. Daarbij heeft de gemeenteraad het College opdracht gegeven om:

-in alle vanaf heden aan de raad voor te leggen subsidieverordeningen op te nemen dat instellingen met personeelssalaris (met inbegrip van pensioen, evt. toeslagen en gouden handdrukken) boven de Balkenendenorm worden uitgesloten van subsidie

- te onderzoeken welke mogelijkheden er zijn tot ingrijpen in organisaties en bedrijven waarvan de Gemeente Haarlem deelnemende partij is (d.m.v. aandeelhouderschap, gemeenschappelijke regeling, e.d.), maar waar eveneens salaris boven de Balkenendenorm wordt uitgekeerd aan (directie)personeel [hier wordt ook onder verstaan: salaris inclusief pensioenen, eventuele bonussen en gouden handdrukken]

- te onderzoeken of de (juridische) mogelijkheid bestaat bij aanbestedingen t.b.v. het sociale domein (zorg, welzijn, sociale huisvesting, e.d.) een uitsluitinggrond voor gunning op te nemen t.a.v. bedrijven en instellingen die salaris uitkeren boven de Balkenendenorm [hier wordt ook onder verstaan: salaris inclusief pensioenen, eventuele bonussen en gouden handdrukken]


- de raad in kennis te stellen van de resultaten van deze onderzoeken

Wethouder Sander Dekker van de gemeente Den Haag stelt zelfs voor de subsidie van instellingen die hun bestuursleden of directeuren een salaris geven boven € 188.000 per jaar te verlagen. Het bedrag dat functionarissen meer verdienen, wordt gekort op de gemeentelijke subsidie. Bij de discussie over een nieuwe subsidie systematiek wil ik deze maatregel zeker meenemen.

maandag 31 januari 2011

Voorlezen maakt van kleintjes grote lezers












Van 19 tot en met 29 januari waren de Nationale Voorleesdagen, bedoeld om het voorlezen aan kinderen te bevorderen. Wethouder Jan Nieuwenburg, fractiegenoot Moussa Aynan, andere collega's uit de commissie samenleving en ook ikzelf lazen voor op een peuterspeelzaal. In ons verkiezingsprogramma "Samen maken we Haarlem"staat het volgende te lezen:

"Sommige kinderen hebben echter al een achterstand voordat ze aan school beginnen. Daarom zijn voorschoolse activiteiten om taal en sociale vaardigheden te stimuleren”

Voorlezen aan kinderen is belangrijk. Het prikkelt de fantasie, ontwikkelt het taalgevoel en bezorgt hun veel plezier. Speciaal voor baby’s, peuters en kleuters zijn er De Nationale Voorleesdagen. Deze dagen hebben als doel het voorlezen aan kinderen die zelf nog niet kunnen lezen, te bevorderen. Zo worden kleintjes grote lezers.
De peuterspeelzalen van de SKOS/Stichting Spaarne Peuters en Haarlem Effect deden enthousiast aan de Nationale Voorleesdagen mee. Zij beheren meer dan 30 peuterspeelzalen in Haarlem. Op hun uitnodiging ging ik dan ook enthousiast naar Peuterspeelzaal Beertje Bas in het Rozenprieel om groep P.S.2 van juf Annemiek en juf Ladan voor te lezen. Bij binnenkomst was juf Annemiek bezig met een spelletje om goed te luisteren. Uiterst geconcentreerd waren de kinderen dus toen ik voorlas uit Max en de Maximonsters. Een spannend verhaal met prachtige tekeningen. Uit de boekenkast van mijn dochter had ik het boek "Prinsessen" meegenomen, waar op iedere pagina een knopje zit, waar je op kan drukken en dan komen er mooie geluiden te voorschijn. Zelf het meest verlegen jongetje uit de groep wilde natuurlijk op een knopje drukken en begon spontaan mee te babbelen. Het boek staat nu in de boekenkast bij Beertje Bas...

Na het voorlezen gingen alle kinderen wat voor zichzelf doen: verkleden, puzzelen en tekenen Ik geloof dat ik wel 10 vissen heb getekend... Na afloop ontving ik een prachtig kunstwerk van de kinderen en een mooie bos bloemen. Ik kan niet wachten tot volgend jaar en ondertussen oefen ik flink op het voorlezen, tot groot plezier van mijn dochter!



donderdag 27 januari 2011

Geen Bossche Bol maar Bossche Baan


In de “week van” meldde ik al dat we in deze tijd van recessie en een rechts kabinet gedwongen worden om keuzes te maken en soms ook hele moeilijke en pijnlijke. Het afbouwen van de ID-regeling is daar één van. Als PvdA-fractie hebben we ons altijd verzet tegen het opheffen van de ID-regeling. Waarom wij daar nu wel over moeten nadenken heeft te maken met het sterk teruglopende budget voor re-integratie. Allereerst maar even de feiten.

De feiten:
Het Rijk voert een enorme korting door op de gelden voor re-integratie: Voor Haarlem betekent dat een teruggang van 20 miljoen, naar 11 miljoen in 2011 en waarschijnlijk daarna terug naar 6 miljoen euro. Haarlem heeft momenteel 127 ID-ers(In- en Doorstroombaan) en 9 WIW-ers(Wet Inschakeling Werkzoekenden). De kosten die hiermee gemoeid zijn: 2,7 miljoen euro vanuit de re-integratiegelden. Haarlem heeft rond de 2700 mensen die onder de WWB (wet werk en bijstand) en de WIJ (Wet Investeren in Jongeren) vallen en die zo veel mogelijk aan een baan moeten worden geholpen en vanuit datzelfde re-integratie budget zo goed mogelijk naar dat werk moeten worden begeleid.

Een fatsoenlijke samenleving ontstaat waar vrijheid, solidariteit en verantwoordelijkheid elkaar de hand reiken, voor een sociaal democraat een beginsel van waaruit je opereert.
De ID- en WIW regeling betreft juist een zeer kwetsbare groep op de arbeidsmarkt, dat maakt het des te pijnlijker om onder dwang van Rijkskortingen te moeten constateren dat het niet meer houdbaar is om 40% van het budget voor re-integratie specifiek te reserveren voor deze groep. Dit betekent echter niet dat we mensen zomaar aan de kant zetten en met een bijstand uitkering achter de geraniums. We hebben de wethouder duidelijke opdrachten meegegeven om met maatwerk aan de slag te gaan.

Voor de groep mensen in deze regelingen, die voor 1 juli 1949 geboren zijn, bestaat een garantieregeling tot aan hun pensioen. Op ons verzoek maakt de wethouder inzichtelijk hoe de leeftijdsopbouw van de groep in deze regelingen is en te berekenen wat het kostenplaatje is voor de leeftijdscohort net boven deze groep. Deze groep zal ook grote moeite hebben om regulier werk te vinden en hebben daarnaast nog recht op WW. Een heldere kosten-baten analyse kan bijdragen aan een heldere afweging.

Daarnaast vragen we de wethouder om met creativiteit te kijken naar andere mogelijkheden en de verbinding te leggen tussen beleidsvelden als WMO, WWB en WSW, zowel beleidsmatig als financieel. Participatiebanen zijn nu niet direct een oplossing voor deze groep mensen. Er zijn in andere gemeenten ook voorbeelden te vinden, waar we naar kunnen kijken. Zo heeft Den Haag een Bonus regeling ingesteld en 200 reguliere banen gecreëerd, werkt men in Leeuwarden met leerwerkbanen en vrijwilligerswerk met behoud van een uitkering + een bonus, maar wat zeker interessant is, zijn de Bossche banen begeleid werken in (de naam zegt het al) Den Bosch. Deze laatste variant zullen we als PvdA-fractie zeker verder onderzoeken.

Bij een aantal sectoren, zoals het onderwijs, waar de ID banen veelal bestaan uit conciërge- werk, zijn mensen al jarenlang aan deze organisaties verbonden, leveren goed werk en hebben mensen recht op een vaste aanstelling. Bovendien ontvangen bijvoorbeeld scholen een lumpsum bekostiging en zijn dus prima in staat om regulier werk ook regulier te betalen.Daarnaast moeten we in deze regio (volgens de laatste arbeidsmonitor) rekening houden met een tekort aan arbeidskrachten in bepaalde sectoren op niet al te lange termijn en hebben we mensen dus hard nodig. Bij de begeleiding naar het vinden van regulier werk moet hier zeker rekening mee gehouden worden.
Er zijn ook organisaties in de stad die een voor Haarlem een belangrijk maatschappelijk doel dienen en specifiek zijn opgericht om mensen die vanuit een verslaving, psychische, medische of een andere achterstandssituatie komen weer te begeleiden naar een regulier bestaan en te helpen aan een zinvolle dagbesteding en te wennen aan een natuurlijk dagritme. We hebben de wethouder gevraagd ook hier zorgvuldig naar te kijken.

Werken heeft niet alleen te maken met het genereren van een inkomen, maar ook te maken met deelnemen in de maatschappij, trots vinden in wat je doet, jezelf ontwikkelen, sociale contacten op je werk vinden en actief bezig zijn. Dit kwartaal zullen we uitgebreid verder spreken over de uitgangspunten van het huidige re-integratie beleid en de bezuinigingen en de ontwikkelingen op de arbeidsmarkt. Het onderwerp ID-banen zal daar zeker in terug komen.

zondag 23 januari 2011

Spaarnezicht


Soms heb je het gevoel dat je zo’n ouderwetse langspeelplaat bent die maar in dezelfde groef blijft hangen: vast terugkerende vraag in de commissie samenleving is de situatie rond zwerfjongeren opvang Spaarnezicht. Nadat duidelijk werd dat ook deze week geen spijkers met koppen zouden worden geslagen stelde de PvdA-fractie in de raad de volgende vragen:

Voorzitter,
In december 2009 stelde ik samen met mijn voormalige collega raadslid Marijke Lodeweegs een aantal vragen naar aanleiding van de “ Zorgbrief” van Spaarnezicht. Strekking van die vragen was om snel uitsluitsel te krijgen over het beleid rond zwerfjongeren en daarmee samenhangend de financiering van Spaarnezicht. Vanaf 29 april 2010 hebben we een nieuw college, dat in haar werkprogramma aangeeft vanuit het speerpunt Duurzaamheid, duurzaam de samenleving te besturen, duidelijk en consequent en zó dat burgers en partners duidelijk is wat ze van de overheid mogen verwachten en haar bestuursstijl als volgt typeert: Van het zoeken naar consensus naar het tonen van leiderschap en daadkracht. Het afgelopen half jaar heeft niet alleen de PvdA-fractie maar ook vele andere collega’s uit de raad bij herhaling gevraagd om daadkracht en helderheid rond zwerfjongeren en de positie van Spaarnezicht in het bijzonder. Ik stel de volgende vragen dus namens meerdere fracties uit deze raad.


1/In november van het afgelopen jaar heeft de commissie Samenleving een stand van zaken ontvangen waarin werd aangegeven dat het onderzoek was afgerond en conclusies en aanbevelingen zijn gedaan. Vandaag, 20 januari 2011 heeft de raad nog steeds geen zicht op de toekomst die Spaarnezicht wordt geboden steeds en met name de financiering. Voor een kleine stichting met een kleine reserve komt de noodzaak tot het beëindigen van de activiteiten dan snel in zicht. Bent u het met ons eens dat deze opvang voor zwerfjongeren met vaak complexe problematiek een onmisbare voorziening in de regio is en dat deze jongeren niet weer op straat terecht moeten komen maar recht hebben op opvang en begeleiding naar een betere toekomst?

2/ In het coaliteprogramma wordt gesproken over "een betrouwbare overheid". Van partijen in de stad verwachten wij tijdige aanlevering van documenten en heldere communicatie. Waarom was het niet mogelijk om in november al, vooruitlopend op een definitieve beschikking,schriftelijk een tussenstand te communiceren met Spaarnezicht?

Kunt u garanderen dat er nu binnen twee weken heldere afspraken liggen en er duidelijkheid is over de financiering voor Spaarnezicht en dat de commissie Samenleving in haar eerstvolgende vergadering inhoudelijk kan spreken over de korte en lange termijnvisie voor Spaarnezicht en wij als raadsleden nu eindelijk kunnen praten over het beleid rond zwerfjongeren (de nog altijd lege paragraaf in het regionaal kompas)?

3/ Stichting Spaarnezicht heeft een regionale functie en heeft te maken met verschillende overheden en financieringsstromen. In de memo van de provincie van begin januari staat daarnaast nog dat " De inzet van Spaarnezicht op de begeleiding – in casu (integrale) bemoei- en nazorgtrajecten – van 18 plussers in opdracht te laten verlenen en dat de kosten dan bij de opdrachtgever (gemeenten buiten Zuid-Kennemerland en/of het Vangnet Jeugd) in rekening worden gebracht. Kunt u gezien het feit dat Spaarnezicht een kleine organisatie is met een zeer beperkte capaciteit op management toezeggen dat de gemeente Haarlem hierbij de regierol op zich neemt en vanuit een breed accounthouderschap financiering en verantwoording voor Spaarnezicht zal coördineren, zodat Spaarnezicht zich vooral kan richten op de jongeren en niet verzandt in een enorme papierwinkel?

In staccato de beantwoording van wethouder van der Hoek:
- Er is informeel we contact geweest met Spaarnezicht
- Door “ intern gesteggel” duurt het allemaal zo lang
- Deze week komt er een brief met de plannen voor de toekomst
- Deze nota komt dinsdag in het college en het besluit is woensdag beschikbaar
- 3 februari kan de inhoud besproken worden in de commissie samenleving
- Om geen precent te scheppen is de gemeente niet van plan de regierol op zich te nemen of kosten te verrekenen met anderen. Wel zal het systeem eenvoudiger worden doordat er voortaan gewoon rekeningen ingediend kunnen worden, waarbij alle kosten voor de gemeenten binnen de
Veiligheidsregio Kennemerland bij de afdeling sociale zaken en werkgelegenheid van de gemeente Haarlem kunnen worden ingediend.
Op 3 februari spreekt de commissie dus over de inhoud van de plannen voor Spaarnezicht.

woensdag 5 januari 2011

Keuzes maken of schone handen houden


A happy New Year! Grant that I
May bring no tear to any eye
When this New Year in time shall end
Let it be said I've played the friend,
Have lived and loved and labored here,
And made of it a happy year.
~Edgar Guest

Een nieuw jaar, een nieuw decennium. Wat staat ons allemaal te wachten? Voor mij persoonlijk per 1 februari een nieuwe baan in Den Haag en politiek nogal wat grote discussies. Naast de verdere uitwerking van de enorme bezuinigingsopgave voor de gemeente Haarlem en de verdere ellende die we kunnen verwachten als gevolg van het huidige rechtse kabinet zullen er dit jaar ook een aantal stevige discussies plaatsvinden over onderwerpen die grote gevolgen gaan hebben voor mensen in kwetsbare situaties. Door gebrek aan middelen worden we gedwongen keuzes te maken waar we wel en niet meer in investeren. Politiek bedrijven in tijden van welvaart is één ding, maar in tijden van recessie komt de essentie van politiek sterker naar voren, namelijk afwegingen maken en duidelijke keuzes. In een coalitie met zowel linkse als rechtse partijen zullen daar uiteindelijk stevige compromissen moeten worden gesloten. Waar zullen we onder andere de komende maanden ons "hoofd over moeten breken"? De inzet van het sterk teruglopende budget voor re-integratie (waaronder ook ID-banen), nieuwe invulling van WMO en Welzijn, mogelijk wegvallen van budgetten voor sociale veiligheid. Allemaal zaken die mensen in hun directe omgeving treffen. Er zijn partijen die zich buiten deze discussies plaatsen, die liever hun ogen sluiten voor de werkelijkheid. Het zogeheten schone handen principe. Dat is natuurlijk wel erg makkelijk en daarmee voldoe je in mijn ogen niet aan waar je als politicus voor gekozen bent. Mensen die hun vertrouwen in je schenken hebben recht op gemeenteraadsleden die verantwoordelijkheid durven te nemen, die alle argumenten wegen en dan een afgewogen standpunt innemen maar ook kijken naar wat haalbaar is. Daarbij horen soms ook pijnlijke beslissingen die je moet kunnen uitleggen. De vorig jaar overleden wethouder Chris van Velzen riep in maart nog richting de nieuwe gemeenteraad: "u bent raadslid voor alle Haarlemmers", het belang van de gehele stad neem je dus mee in al je afwegingen. Een zware opgave dus en zoals de belastingdienst al een aantal jaren roept: "leuker kunnen we het niet maken", maar las Partij van de Arbeid blijven we ook hierbij altijd op zoek naar de menselijke maat, ook betekent het dat je soms vuile handen moet maken.