dinsdag 7 september 2010

Vaarwel Chris


" Ik zeg het u maar zoals het is", gevleugelde woorden van Chris van Velzen. Vanochtend overleed hij na een zeer ongelijke strijd tegen kanker. Hoewel we allemaal wisten dat hij ernstig ziek was en er geen hoop meer was op genezing, komt het toch als een mokerslag binnen. Het gevoel of de stad even stil staat. Er zal ongetwijfeld een prachtig In Memoriam in het Haarlems Dagblad verschijnen van journalist Richard Stekelenburg en op allerlei andere plekken en momenten (ook in de gemeenteraad) zal stil gestaan worden bij wat Chris allemaal voor Haarlem heeft betekend.
Wat ik hier graag wil opschrijven is hoe ik Chris als persoon heb meegemaakt en wat mij vooral zal bijblijven. Voor de buitenwacht en in de politieke arena is het beeld dat mensen van Chris hebben die van een kordate, no nonsense man die altijd aan het werk was, zaken geregeld wilde hebben en af en toe wat star. Die zich in grote gezelschappen nooit helemaal senang voelde. Geen franje en onnodige bijzinnen, recht voor z'n raap en op z'n doel af. In de afgelopen jaren had ik als raadslid op een flink aantal dossiers te maken met Chris als wethouder. Hoewel we het natuurlijk niet altijd eens waren met elkaar was er altijd ruimte voor discussie en zocht hij altijd een weg om nader tot elkaar te komen op onze geschilpunten. Een wederzijds respect ontstond daardoor. Ik koester bijzondere herinneringen aan de koffie afspraken op zijn kamer, waarbij allerlei onderwerpen de revue passeerden, niet alleen met betrekking tot wat er speelde in de gemeenteraad van Haarlem, maar ook persoonlijke zaken, zijn voorliefde voor oude auto's, in het bijzonder zijn eigen T-Ford, of nieuwe interesses. De ochtend was niet compleet zonder een goede grap of een sterk verhaal, waaronder verhalen die hem zo deden sprankelen dat hij in zijn enthousiasme het verhaal een volgende keer gewoon weer opnieuw vertelde. De sessie eindigde meestal in de verlaten Gravenzaal, waarbij Chris zijn laatst aangekochte CD liet horen of een old time favourite tevoorschijn trok. Zittend op de trap voor zijn kamer viel dan alle realiteit even weg bij het horen van bijvoorbeeld het Ave Maria van Caccini, prachtig vertolkt door Inessa Galante. Chris draaide dan tussendoor de volumeknop even omhoog voor de voor hem mooiste gedeelten, hetgeen altijd verbaasde hoofden van bodes om de hoek van de deur opleverden. Ik zal ze missen die bijzondere koffie uurtjes en ik zal Chris missen: zijn advies, zijn visie op de stad, zijn nieuwste ontdekking in de muziek of kunst, zijn bravoure en zijn hartelijkheid.
Van 't weekend kocht ik een exemplaar van de Missa Criola (Ramirez) met de prachtige stem van Jose Carreras om bij Chris langs te brengen. Het is er helaas niet meer van gekomen. Vaarwel Chris..

Geen opmerkingen:

Een reactie posten