donderdag 23 september 2010

Crisis als inspiratie


Afgelopen dinsdag was het weer zo ver: Prinsjesdag. Naast de gebruikelijke hoedjesparade, waarbij aan de term sober toch wel hele verschillende interpretaties werden gegeven en er vanwege internationale dag voor de vrede veel duiven voorbij "vlogen" presenteerde demissionair minister van financiƫn de Jager de miljoenennota aan de Tweede Kamer. Een voor spek en bonen begroting werd er van te voren geroepen, vanwege de demissionaire staat van het rompkabinet CDA-CU en de in afrondende staat verkerende formatie van VVD, CDA en PVV. Maar een miljoennota waarin een ombuiging van 3,2 miljard is opgenomen en bezuinigingen van 3,6 miljard plus een VVD voorman die stelt dat hiermee "Rutte I is begonnen", kun je geen spek en bonen noemen. Sterker nog, dit is nog maar het begin van wat ons staat te wachten als het regeerakkoord er straks ligt. Voor de steden in Nederland, dus ook voor de gemeente Haarlem betekent dit nog meer zwaar weer op komst. Als Partij van de Arbeid-fractie in Haarlem hebben we stevig onderhandeld met GroenLinks aan onze zijde om het sociaal beleid op pijl te houden in Haarlem en vormen belangrijke thema's als werkgelegenheid en duurzaamheid de spil van ons coalitieakkoord. In de miljoenennota komen de termen economisch beleid en duurzaamheid maar sporadisch terug. Drastische kortingen op de re-integratiebudgetten in 2012, vermindering van het budget van de WSW (Wet Sociale Werkvoorziening), einde van de aanpak jeugdwerkloosheid, verhogen eigen risico van de basisverzekering zorg, schrappen van vergoedingen voor rollators, looprekken, krukken , tandheelkundige zorg voor 18-21 jarigen, de pil en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Het zal dus een enorme klus worden om ondanks deze barre omstandigheden Haarlem sociaal en duurzaam te houden.

Een week of wat geleden had ik het genoegen om een uur lang te mogen luisteren naar oud bondscoach van het vrouwenhockey Mark Lammers die in 2008 het Olympisch goud binnen haalde. Hij stelde onder andere dat het " in moeilijke tijden er juist om gaat wie het creatiefst en slim is" en dat "een crisis pas een crisis is als je 'm zelf zo noemt. Tot die tijd is het een grenzeloze bron van inspiratie, energie en uitdaging"

Laten we dus, behalve hopen dat het kabinet Rutte I snel weer verdwijnt, niet bij de pakken neerzitten en de uitdaging aan gaan. Denkt u met ons mee? Want ook in moeilijke tijden geldt: Samen maken we Haarlem!

dinsdag 7 september 2010

Vaarwel Chris


" Ik zeg het u maar zoals het is", gevleugelde woorden van Chris van Velzen. Vanochtend overleed hij na een zeer ongelijke strijd tegen kanker. Hoewel we allemaal wisten dat hij ernstig ziek was en er geen hoop meer was op genezing, komt het toch als een mokerslag binnen. Het gevoel of de stad even stil staat. Er zal ongetwijfeld een prachtig In Memoriam in het Haarlems Dagblad verschijnen van journalist Richard Stekelenburg en op allerlei andere plekken en momenten (ook in de gemeenteraad) zal stil gestaan worden bij wat Chris allemaal voor Haarlem heeft betekend.
Wat ik hier graag wil opschrijven is hoe ik Chris als persoon heb meegemaakt en wat mij vooral zal bijblijven. Voor de buitenwacht en in de politieke arena is het beeld dat mensen van Chris hebben die van een kordate, no nonsense man die altijd aan het werk was, zaken geregeld wilde hebben en af en toe wat star. Die zich in grote gezelschappen nooit helemaal senang voelde. Geen franje en onnodige bijzinnen, recht voor z'n raap en op z'n doel af. In de afgelopen jaren had ik als raadslid op een flink aantal dossiers te maken met Chris als wethouder. Hoewel we het natuurlijk niet altijd eens waren met elkaar was er altijd ruimte voor discussie en zocht hij altijd een weg om nader tot elkaar te komen op onze geschilpunten. Een wederzijds respect ontstond daardoor. Ik koester bijzondere herinneringen aan de koffie afspraken op zijn kamer, waarbij allerlei onderwerpen de revue passeerden, niet alleen met betrekking tot wat er speelde in de gemeenteraad van Haarlem, maar ook persoonlijke zaken, zijn voorliefde voor oude auto's, in het bijzonder zijn eigen T-Ford, of nieuwe interesses. De ochtend was niet compleet zonder een goede grap of een sterk verhaal, waaronder verhalen die hem zo deden sprankelen dat hij in zijn enthousiasme het verhaal een volgende keer gewoon weer opnieuw vertelde. De sessie eindigde meestal in de verlaten Gravenzaal, waarbij Chris zijn laatst aangekochte CD liet horen of een old time favourite tevoorschijn trok. Zittend op de trap voor zijn kamer viel dan alle realiteit even weg bij het horen van bijvoorbeeld het Ave Maria van Caccini, prachtig vertolkt door Inessa Galante. Chris draaide dan tussendoor de volumeknop even omhoog voor de voor hem mooiste gedeelten, hetgeen altijd verbaasde hoofden van bodes om de hoek van de deur opleverden. Ik zal ze missen die bijzondere koffie uurtjes en ik zal Chris missen: zijn advies, zijn visie op de stad, zijn nieuwste ontdekking in de muziek of kunst, zijn bravoure en zijn hartelijkheid.
Van 't weekend kocht ik een exemplaar van de Missa Criola (Ramirez) met de prachtige stem van Jose Carreras om bij Chris langs te brengen. Het is er helaas niet meer van gekomen. Vaarwel Chris..